„Rok we mgle” - Michelle Richmond


            „Czym jest poszukiwanie, jeśli nie zmaganie się z nadzieją i beznadziejnością? Nadzieja sprawia, że w ogóle poszukiwanie jest możliwe, beznadziejność, że staje się, niemal w tej samej chwili, absurdalne.”*

             Życie nie zawsze układa się jak chcemy. Nawet tych spokojnych, dobrych, niczego nie spodziewających się może dotknąć tragedia. Szczęście jest ulotne i trzeba cieszyć się  nim póki je mamy, docenić kiedy trwa, a nie dopiero wtedy gdy je stracimy. Doceńmy co mamy bo nie wiemy kiedy możemy to stracić i czy uda nam się odzyskać...

            Abigail to trzydziestoletnia Pani fotograf,  szczęśliwie zakochana w Jake’u. Jej mężczyzna ma córeczkę Emmę, którą się opiekuje czasem i próbuje do siebie przekonać ponieważ zamierzają się pobrać. Dziewczynka początkowo boi się, że Aby zabierze jej ojca lub będzie chciała być jej matką (która ich zostawiła bo  nie dawała sobie rady jako matka), gdy jednak się przekonała, że tak nie będzie polubiła Panią fotograf.
            Pewnego dnia gdy Jake pojechał pocieszać zrozpaczonego kumpla po tym jak został porzucony Aby i Emma poszły na plażę, ulubione miejsce dziewczynki. Podczas spacerowania po plaży kobieta oddala się na chwilę i zauważa martwą fokę, robi jej zdjęcie. To wszystko trwa tylko kilka sekund, ale kiedy się odwraca zauważa zniknięcie małej. Początkowo spokojnie się za nią rozgląda, ale gdy nadal jej nie widzi zaczyna się denerwować i coraz gwałtowniej poszukiwać... Z czasem wie, że sama jej nie znajdzie i wzywa pomoc. Najtrudniej jej jest jednak zadzwonić do narzeczonego...
            Początkowe poszukiwania policji też nic nie dają i zaczyna się walka z czasem oraz pamięcią. Jake zaczyna akcję poszukiwawczą na szeroką skalę, jest zorganizowany. Wyznacza nagrodę pieniężną za oddanie mu córeczki. A Aby mimo pomocy Jake’owi zaczyna poszukiwania też na własną rękę. Zaczyna walkę ze swoją pamięcią, wie, że najdrobniejszy szczegół może być bardzo ważny. Czyta dużo o pamięci, poddaje się hipnozie. Mija parę miesięcy, a Emmy nadal nie znaleziono, a szanse są coraz mniejsze, gdy zostaje znaleziony but dziewczynki śledztwo zostaje zamknięte. Abigail czuje jednak, że dziewczynka żyje i nie ma zamiaru się poddać. Tym bardziej, że wpada na nowy ślad. Nie rezygnuje z poszukiwań mimo tego, że to zagraża jej związkowi z Jake’em, który i tak już jest nie pewny...
            Jaki będzie wynik poszukiwań kobiety? Znajdzie Emmę czy może był to kolejny ślepy trop? Kto stoi za porwaniem i czemu to zrobił?

            Trudno mi jest o niej cokolwiek napisać, nawet moje odczucia względem niej są mieszane. Książka jest ciekawa, ale styl, którym jest pisana mnie trochę męczył. Miejscami czytanie mi się dłużyło. Trzeba się wczytać i skupić aby zrozumieć sens tej książki. Oprócz tych mankamentów „Rok we mgle” to książka, która jest studium ludzkiej psychiki w obliczu utraty dziecka. Widzimy jak reagują bliscy zaginionej, co robią by ją odnaleźć. To opowieść o miłości, stracie, walce, żalu, zaufaniu, potrzebie miłości. Książka ta jest przedstawieniem emocji które towarzyszą postacią. A my wraz z nimi czujemy ten ból, strach i oczekiwanie.
            Postacie...  Fascynowała mnie Abigail. To jak studiowała wszystko co się dało o pamięci, poddawała się hipnozie, no robiła wszystko by odnaleźć Emmę. Nie poddała się gdy inni to zrobili. Jake’a trzeba umieć zrozumieć, stracił dziecko, które kochał. Mimo, że nie podobało mi się jego zachowanie względem Aby jestem wstanie go trochę zrozumieć. Ale! Po zakończeniu wydaje mi się, że był niesprawiedliwy.
            „Rok we mgle” jest napisane językiem poetyckim.  Takim delikatnym, ale potrafiącym pozostawić ślad w pamięci na długi, długi czas...



*str. 44-45
Autor: Michelle Richmond
Tytuł: Rok we mgle
Wydawnictwo: Videograf II
Rok wydania: październik 2008
Liczba stron: 334

15 komentarze:

  1. Książkę czytałam i podobała mi się. Prawdziwa, życiowa... Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  2. Chyba się skuszę na tę książkę, ciekawi mnie, jak się skończyła. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  3. To prawda, że szczęście to ulotna chwila i trzeba ją chwytać w każdej sekundzie naszego życia.
    Tematyka książki bardzo mnie ujęła i chciałabym poznać całą historię głównych bohaterów „Roku we mgle”.

    OdpowiedzUsuń
  4. Lubię takie prawdziwe książki. Na pewno bardzo bym tę lekturę przeżyła. Zobaczymy.

    OdpowiedzUsuń
  5. Czytałam tej autorki powieść "Nikt kogo znasz" i czuję się zachęcona do sięgnięcia po kolejną jej książkę:)
    Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
  6. Temat tej książki nie jest nowatorski, całkiem sporo jest pozycji, które traktują o zaginięciu, porwaniu dziecka, co nie zniechęca mnie po sięgnięcie po tę lekturę, bo ja takie powieści lubię i ciekawi mnie jak się skończą poszukiwania.

    OdpowiedzUsuń
  7. @ kasandra_85 - pamiętam Twoją recenzję ;) prawdę mówiąc to Ty mnie skłoniłaś do jej przeczytania ;)
    @ binola - mi końcówka się nie podobała, ale moim zdaniem jest zaskakująca.
    @ cyrysia - niestety tak, i wielka szkoda, że nie wszyscy doceniają tego co mają...
    @ Książkozaur - jeśli lubisz takie książki to z pewnością przypadnie Ci do gustu ;)
    @ Isadora - też mam zamiar ją przeczytać, jestem ciekawa jak mi podejdzie jej druga powieść.
    @ Evita - fakt, ie jest niczym nowym, ale ja zawsze chętnie sięgam po takie pozycje ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Lubię takie życiowe książki, tak więc po tą też muszę sięgnąć :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja lubię życiowe książki, więc sięgnę z prawdziwą przyjemnością

    OdpowiedzUsuń
  10. Historia ciekawa, ale skoro piszesz, że styl jest średni, to coś musi być na rzeczy. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Nie moje klimaty, więc jak na razie nie przeczytam.
    Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
  12. @ Gabrielle_- jeśli lubisz takie książki to Ci przypadnie do gustu ;)
    @ pisanyinaczej.blogspot.com - polecam Ci ją w takim razie ;)
    @ Domi - no mi się nie podobał niestety styl pisania...
    @ Blueberry - ;)

    OdpowiedzUsuń
  13. Jestem ciekawa tego "poetyckiego" stylu pisania owej autorki, jednak skoro utrudnia on i zniechęca do czytania to jednak chyba sobie daruję ;-)

    OdpowiedzUsuń
  14. @ versatile - no mi za bardzo nie przypadł do gustu, może jakby był przy innej fabule...

    OdpowiedzUsuń
  15. Nie przekonuje mnie "poetyckość", tematyka też tak średnio... Może kiedyś

    OdpowiedzUsuń

Drogi Czytelniku!

Dziękuję za odwiedziny i pozostawiony po sobie ślad. Pamiętaj, proszę, o podpisie - lubię wiedzieć z kim mam przyjemność dyskutować. ;)

Pozdrawiam!